πάρχουν ταινίες που βλέπεις για την πλοκή.
Και υπάρχουν ταινίες που βλέπεις για ένα βλέμμα της Meryl Streep, ένα παλτό που μπαίνει στο δωμάτιο πριν από την ηρωίδα, και μια ατάκα που σε κάνει να σκεφτείς αν τελικά η φιλοδοξία είναι ελάττωμα μόνο όταν τη φοράει γυναίκα.

Το The Devil Wears Prada 2 επιστρέφει σχεδόν είκοσι χρόνια μετά το πρώτο φιλμ, σε έναν κόσμο όπου τα περιοδικά δεν κυβερνούν πια μόνα τους, τα social media έχουν γίνει το νέο front row και η εξουσία δεν φοράει απαραίτητα ψηλοτάκουνα — μερικές φορές φοράει burnout, HR complaints και έναν αλγόριθμο που ζητάει clickbait. Η Vogue περιγράφει το νέο σύμπαν της ταινίας ως μια επιστροφή της Andy Sachs στο Runway, μέσα σε ένα media τοπίο όπου η Miranda Priestly παλεύει με την παρακμή του παραδοσιακού publishing.

Και κάπως έτσι, το sequel δεν είναι απλώς nostalgia. Είναι ένα μάθημα για το πώς ντύνεται, μιλάει, επιβιώνει και επαναπροσδιορίζεται η σύγχρονη γυναίκα.